| Dersimlim 的个人资料DERSİMLİM照片日志留言簿 |  工具  帮助 |
DERSİMLİMDuramıyorum ...freni kopmuş gibi yaşıyorum ve bir yandan da tükenmez bir kalemle durmadan yazıp duruyorum...Bu hayatın neresinden başlamalı anlatmaya şimdi bilmiyorum... |
|||||||||||||
4月23日 HaYaL...günlerdir küçücük ilaçlardan medet umuyorum..gideni sevdiğimi unutturmalarını evde ki soluksuz tartışmaları bitirmelerini bekliyorum..yüreğim de kocaman bi taş...nefes alamıyorum piskolajikmiş beklediğim duymak istediğim bu değildi ...öleceksin bi kaç güne kalmadan taşınacaksın demedi diyemedi beyaz önlüklü adam...içim yangın yeri geçer miş...geçer mi?bende bilmiyorum..yıllardır geçmedi..şimdi küçücük bi ilaçla...geçmez geçmez..
umudun kırgın mı diye soran beyaz önlüklü adama diyemedim..umudun kaldımı diye sorman lazım diyemedim...başım da bi acı özledim toz penbe toz benbe perdeleri yalanları özledim.. kolumda koskoca bi morluk bi acı serumdan olmuş...sevmeye başladım bu koca morlugu sevmeye başladım bu içimi kemiren acıyı..ilaçların etkisinden mi bilmem ama acılarımı sevmeye başladım..acılarımı içime herkesten çok içime almaya başladım..o çok sevdiğim suskun ömrümden bile... giderken bıraktığı acıydı belkide ondan sevmeye başladım acılarıma onun elleri değdi diye..o bıraktı diye..bunlrı yaşamamı istedi diye...sersem gibiyim... günlerdir ne zman nasıl oldugumu anlatmaya başlasam geçecek diyor herkes..onlar hiç yaşamadı ki benim yaşadıklarımı küçücük bembeyaz ilçlardan medet ummadılar ki..onlar hiç sevmedi ki.. onlar gelmeyecek birini beklemediler ki..onlar... onlar bilmiyorlar..onlar onları sevmiyorum... kimseyi sevmiyorum...kendimi bile sevmiyorum... aynada yüzüme bakamıyorum günlerdir gözlerimin içine bakmayı ne zman denesem ağlıyorum..ben böyle değildim..ben ki .. şimdi bu boşluğu geçtiyle dolduruyorum..ben ki geçti..benden eser kalmadı... ben kendime öyle yabanıcıyım ki.. ölüyorum... 4月21日 Bir Fotoğraftın SenYokluğun eski günleri aratmadı sanki bana
Yalnızca değişmez bir yüz ifadesiyle Gözlerine baktım saatlerce Elimdeki fotoğrafında Titremeye başladı ellerim, soğudu hava Rüzgar çıktı aniden. Alnında dağılıverdi saçların Ama yalnızca Bir fotoğraftın sen. Bir kaç sene çerçevelenip Kalbimin tam ortasına çakılmış Bir fotoğraftın sen Hiç bir zaman değişmeyen elbisenle Defalarca dişlerimde hisettiğim dudaklarınla Bitmeye yüz tutmuş kalemimden Dökülen bir kaç kelimeyle Cüzdanımda yer edinmiş Bir fotoğraftın sen Kimi zaman kurdeleler taktığım Kimi zaman sinirlenip attığım Her seferinde istemeden ağlattığım Rüyalarımda yer edinmiş BİR FOTOĞRAFTIN SEN bıktım,yoruldum artık kendimde kaybolmaktan...
bulmaya çalıştıkça sulietimi dahada dibe vuruyorum. her daim çırpınış her daim dibdeyim.çakıldım bu düzene bozamıyorum bu gerçeği bir bedende iki ruh iki yıkım iki düş. kabullenemiyorum böylesine umutsuzluğu ama direnemiyorum da,biliyorum,bitiyorum artık. aldığım her nefesde bu benim sonum_ki ne garip ağlayamıyorum bile kendime.. nasıl ki alamıyorum kendimi donukluğumdan her sonu baştan yitirmekten kabullenmekten çaresizliğimi, bir o kadarda vazgeçtim kendimden... tutunmaya çalıştığım hayat benden çok uzakda hep uzağa hayat hep uzağa bakışlarım.. oysa ki yakınımı bile göremiyorum_Ki geleceğime ne kalmış .. bir çaresiz ben bir yalnız ben bir dışlanmış ben daha.. bu hayat benim değil diyorum kendime istediğim bu değil.. bir yerlede hayat var ve beni bekliyor olmalı bana ait olmalı diyorum... ama... benim artık hiç umudum kalmadı.... ILTIHAPLI RUHUM
YASAYAN BIR MUMYA BEDENIM.HER YANIMDA SARGILAR,HER YANIMDAN AKAN ILTIHAPLI RUHUM.TUTUP AYAGA KALDIRAMADIGIM,ARKAMDAN GELMEYEN GOLGEM.ZEVK VERMEYEN ZEVKLERLE DOLU HAYATIM.BAZEN UFACIK BIR ISIGA ,BAZENSE KOSKOCA BIR KARANLIGA MUHTAC ZIHNIM.TOPLAYAMADIGIM BOLUMLER ,KALANSIZ.AYAKTA TUTACAK BASTONLAR KACMIS HUYSUZ IHTIYARLIGIMDAN.NEBIR COCUK KALMIS YANIMDA NEDE BIR KOCAKARI MASALI.YARIM SESSIZLIGIMIN TAM ORTASINDA CIRILCIPLAK BEDENIM.DUVARDA SOLUK BIR SARI GIBI SARILIK DERIM.AZ OMRUM KALMIS GULMEK ICIN,COK UZUN ZAMANLAR VAR TUNELIN SONUNDAKI ISIGA.NE BEKLENEN ,NE BEKLEYEN MUTLU DURUMUMDAN.VARLIGIM BIR SINIR BOZUKLUGU ,BIR RUH COKUNTUSU,KIRILMIS CAM ESYALARIM.KIRILACAK ESYALARIM UMUTLARIM.CARESIZ BIR YILDIZLA KONUSAN ,ONU REHBER SANAN COCUKLUGUM.SUSARAK ANLATILANLAR SONUMUN YAKINLIGI. ELLERIMI TUTUP KURTARMAYAN ALDATTIKLARIM.KARSIMA CIKAN BUYUK KONUSTUKLARIM.NEYDIM BEN NEYI HAKETTIM,NEYIM ALINTERI.YALNIZLASTIKCA HASTA OLAN RUHUM.KANIMIN RENGI BIR ISPIRTO ALEVI GIBI MAVI.NE SEVGILIM ELIMDEN TUTAN,NEDE AILE BILDIKLERIM.BU DUNYADA INSANIN YALNIZ YASADIKLARIDIR DOSTLARI.NEYE HEVESLENSEM KASETTEN BIR ISYAN SARKISI ,BIR BEZGINLIK HOMURTUSU,TUM NEFESIMI GULMEYE ADAMADIGIM GUNLER DOLDU TASTI.ISIRDIGIM DUDAKLARIM,KALMAYAN DERILERI .ELBISLERIMI ASTIGIM ASKILARDA KALDI COCUK YANIM,O KORKUSUZ,O ASI,O EDEBIYAT YANIM.OYLE SOYLENILDIGI GIBI ASK DEGIL BU HAYATIN AMACI.AMACSIZ ASKLAR HIC DEGIL.KIM SEVDIYSE BIRAS ACITMAK ICIN SEVMEDIMI BENI.ASKLAR DENIZE ATTIGIN OLTANA RASTGELE TAKILAN MENFAATE AC BALIKLARA BENZEMEDIMI SIMDI.KIM KARSILIKSIZ SEVDIKI ,KIMSEVDIKI SEN SEVMESENDE.KIMSE ICIN OLMEMEYI ,KIMSEYE BAGLANMAMAYI,KIMSE ICIN ONEMLI OLMAMAYI OGRENDIK HEP.GERCEK SEVGIMIZ HEP KENDIMIZE DUYDUGUMUZ O DERIN SEVGIYDI, HEP O DERIN BENCILLIK.KENDIME DUYDUGUM NEFRETI ERTELEMEK ICIN KUSTUM AYNALARA.INSANLARDAN NEFRET ETMEMEK UGRUNA ELIMDE BASTON GOZUMDE IS KARASI BIR GOZLUKLE KOR OLUYORUM BEN.YASLANIP OLUMUMU BEKLIYORUM EN KISA YOLDANN,DAHA FAZLA YUK OLMADAN DUNYAYA,YASADIKLARIMI DAHA FAZLA YONTMADAN. KAC DEFA FIZIKSEL VE KIMYASAL OLARAK YASASAMDA ,RUHSAL OLARAK öLDÜĞÜMÜ ANLIYORUM BEN. 4月20日 Bu Gün sen Yarın Sen Yıllar Zaten Sensin...Yüreğin kalkıp gitmek üzereydi limanımdan az önce, durdu… Geri dönüp baktı, öylece… öylece… Beklediği neydi anlayamadım. Onca yaşananlardan sonra nasıl demir almış gemisini hala tutmasını isterdim limanımda, nasıl gözlerimin içine bakıp bana yalanlar söylerken gitme derdim sevgiliye, nasıl kalbime bakmasını isterdim gerçeklerle… Oysa yalan olmuştu her şey, aşk yalanların üstünde yaşanan dramatik bir tiyatro oyuna dönüşmüştü, sonu acı olan… Ve yalanlarla son bulan…
Acı devam ediyordu yüreğimde ama güçlü kılıyordu beni, acı beni büyütüyordu yalanlarla son bulan oyunlardan sonra bile… Akşamları karanlık çöktüğünde yüreğime o buz gibi rüzgar alıp bedenimi götürürdü, o uçsuz bucaksız satırlarda kaybederdim benliğimi… Acı hala benliğimle dans ediyor… Acı hala benimle dalga geçiyor… Benliğime hiç bilmediğim sahneleri yaşatıyor, acı… Acı güvenimi azaltıyor… Yalanlar acı çektiriyor… Güven, benim için rüzgarda kopmaya hazırlanmış yapraklar gibiydi içimde, hafif bir rüzgar esse üzülürdüm, kalbim kırılırdı… Yavaş yavaş rüzgar şiddetini arttırdıkça ağlamaya başlardım… Daha da şiddetlendikçe kaybolup giderdi benliğim o rüzgarda yapraklarla birlikte, güvenle birlikte… Sende alıp gittin güvenini benden, önce hafif bir esinti geldi, ama yavaş yavaş büyüyen bir fırtınaymış bu, anlayamadık… Yapraklarımızı güçlendirmemiz gerektiğini göremedik o fırtına da, alıp gitmeliydik aşkımızı, bambaşka bir toprağa, yepyeni tohumlar eklemeliydik… Güven, benim için bu kadar önemli ve bu kadar kolay koparken içimden, neden? Neden aşk tohumlarımızı ekerken yüreğimize, özenle beslemedin güveni? Neden? Neden alıp gitmedin beni? Herkes yaşamak isteyecek böyle büyük bir aşkı ararken, herkes başka şeylere taparak mutlu olurken, ben sana taptım, ben seni büyüttüm kendimden çok benliğimin içinde… Ben seni sevdim neye ait olduğuna dair bir istek olmadan, ben seni sevdim rüyalarda buluşmanın verdiği o inanılmaz rahatlıkla, ben seni sevdim dünyayı yaşanılası bir yer olduğuna beni inandırdığında, ben seni sevdim… Ben sana güvendim, seni aşk tohumlarımızı büyütmen için kalbime soktum, ben seni kalbimin bahçıvanı yaptım… Bahçıvanım oldun kalbimin çünkü sana güvendim, hiç korkmadan verdim gözlerine kalbimi, kalbimdeki o durmayan yarayı görüp de dindirmen için, hayatımı hayatın yapman için… Ben sana güvendim… Gitmelisin artık limanımdan, öyle bakma ne olur, git… Baktıkça canım acıyor, acı çektikçe seni daha çok istiyorum, seni istedikçe daha çok batıyorum… Git, yüreğin o çocuksu gözlerle Terk et artık benliğimi, hani ben seni mutsuz ediyordum ya, hani alıp başını dinlemek istediğinde ben sana izin vermiyordum ya, hani zamandan bahsediyordun ya, işte tam vakti… Tüm zamanlar sana ait ama ben değil. Şimdi git, nereye ait olduğunu gittikten sonra anlayacaksın, biliyorum… Ama sana söylemem neyi değiştirir ki artık, Sen acı çektiğime bile inanmazken… Sen… Senin varlığınla beni hayata döndüren kalbin şimdi canımı acıtma oyunları oynuyor. İçimde kanayan yarayı durduran sen, benim şimdi ki yaram oluyor… Yaralarım kapanmayacak Artık yokum ben, yokum…
|
|||||||||||||
|
Ziyaret ettiğiniz için teşekkürler!
|
|||||||||||||
|
|
